نخستین هفته‌نامه تخصصی حمل و نقل

HAMLONAGHL WEEKLY

TWEEKLY.IR

امروز: ۱۳۹۹ پنج شنبه ۲۳ مرداد | Thursday 13 Aug 2020 | اِلخَميس ٢٣ ذو الحجه ١٤٤١
پربیننده‌ترین:
تبلیغات
پروازنما تین نیوز
کیوسک
شماره: 180 | ۱۳۹۷ دوشنبه ۹ مهر
کد خبر: ۱۹۰۳۷
یادداشت

تلاش برای شادکردن فضای آموزش

محمدرضا نیکنژاد_ کارشناس آموزشی|

 


مهر که می‌شود رسانه‌ها به آموزش و دانش‌آموز و آموزشگر و آموزشگاه و... توجه بیشتری نشان می‌دهند و خودبه‌خود بخشی از دل‌نگرانی‌ها در گستره آموزشی بیش از هر زمان دیگری به چشم می‌آید. یکی از این نیازها و البته دل‌نگرانی‌ها چگونگی برخورد جامعه با دانش‌آموزان- به‌عنوان مهم‌ترین عنصر آموزش- است. یکی از گرفتاری‌های ریشه‌ای نهاد آموزش کشور، شادنبودن و ملال‌انگیز بودن آن است. این ناشادی زمینه کرختی و ناکارآمدی آموزش، افت تحصیلی و درنتیجه دافعه‌داشتن آن شده است.

 

 

بی‌گمان پرداختن به ریشه‌های بنیادین این گرفتاری نیازمند فضایی بیش از این یادداشت کوتاه است. اما مهم‌ترین نیاز امروزمان برداشتن گام‌هایی هرچند کوتاه برای رویارویی با این دشواری آسیب‌زا است. این یادداشت می‌خواهد در این زمینه نگاه را از درون مدرسه به بیرون بچرخاند. ازاین‌رو به دنبال یافتن پاسخی برای این پرسش است که: ما به‌عنوان شهروندان عادی چه کنیم تا شرایط آموزشی بهتر، کارآمدتر و البته شادتر را فراهم کنیم؟

 


بی‌گمان فعالیت‌های بدنی یکی از کارهایی‌ است که می‌تواند زمینه شادبودن و شادزیستن را فراهم کند. در همین راستا و با توجه به اینکه نام‌نویسی دانش‌آموزان معمولا محله‌محور است و خانه‌های بچه‌ها عموما نزدیک مدرسه‌هاست، بهتر است دست‌اندرکاران شهری با فراهم‌کردن امکانات سخت‌افزاری شهری مانند مسیرهای دوچرخه‌سواری و پیاده‌روی دانش‌آموزان و نیازمندی‌های نرم آن مانند آموزش راننده‌ها و شهروندان سواره و پیاده و... زمینه آمدوشد ایمنی را برای دانش‌آموزان فراهم کنند. تا از همین فرصت اندک مسیر رسیدن به مدرسه، زمانی برای ورزش و شادابی دانش‌آموزان فراهم شود.

 

 

البته چند سالی ا‌ست که به‌کارگیری سرویس مدرسه برای بچه‌ها مد شده و شوربختانه فرصت بخش مهمی از تجربه‌های دوران مدرسه از دانش‌آموزان گرفته شده است. اگر از خطرهای اندک رفت‌وآمد بچه‌ها در مسیر خانه-مدرسه به‌ویژه در کلان‌شهرها بگذریم، مسیر مدرسه از کم‌شمار زمان‌هایی‌ است که بچه‌ها استقلال فردی، اتکا و اعتمادبه‌نفس و نخستین آموخته‌های اجتماعی‌شان را تجربه می‌کنند. ازاین‌رو به نظر می‌رسد همه باید تلاش کنیم تا این فرصت را به دانش‌آموزان برگردانیم و زمینه آموختن و نهادینه‌شدن این آموخته‌ها در نهاد دانش‌آموزان را فراهم کنیم.

 


اما اگر بند نخست به هر دلیل یا علتی اجرا نشد، باید فضایی برای آموزش رانندگان سرویس‌های مدرسه فراهم و به آنها یادآوری و تأکید شود که برخورد شما با بچه‌ها مانند یک آموزگار، می‌تواند تن‌وجان بچه‌ها را بیازارد و یا نوازش دهد. باید به آنها آموزش‌های لازم درباره نوع و شکل برخورد با بچه‌ها را آموخت تا مبادا رفتاری کنند که آسیب‌هایی برای بچه‌ها پدید آورد. ناگفته نماند که این آموزش‌ها می‌تواند برای راهگذران سواره و پیاده مسیرهای مدرسه، دکان‌داران و فروشندگان در این مسیر، همسایه‌های مدرسه و... نیز اجرا شود. باید به آنها آموخت که حتی یک لبخند ساده و رفتاری مهربانانه و بدون هزینه از سوی هر بزرگ‌سالی - از پدر و مادرها و آموزگاران گرفته تا کسانی که به‌نوعی با بچه‌ها سروکار دارند- می‌تواند روز آموزشی و غیر آموزشی خوبی را برای بچه‌ها فراهم کند.

 


گرچه شوربختانه وضع کنونی کشور نگران‌کننده و عصبانیت‌زاست اما باید یادآور شد که خشونت پرهیزی، مهربانی، همدلی و دلسوزی، راست‌گویی و... از جان‌مایه‌های شهروندی نوین هستند و همه لایه‌های جامعه برای پررنگ کردن این ویژگی‌ها در نهاد فرزندان این مرزوبوم وظیفه‌مندند. باشد تا تلاش کنیم زیست آموزشی و غیرآموزشی شاد و کارآمدی را برای دانش‌آموزان امروز و شهروندان فردا فراهم کنیم.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سیستم منتشر خواهند شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهند شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهند شد
عنوان صفحه‌ها
نظرسنجی